Dag 11: Sa Pa

Jo zijn ochtend begon al om zes uur. Iemand besloot namelijk het grote licht in de kamer aan te doen en Jo lag direct onder een ledlamp. Dus de ochtend begon voor hem niet super. Voor mij ook niet helemaal ivm met het slechte ontvangst. Mokkend zijn we gaan douchen en gaan ontbijten. Een ding dat ons wel aan het lachen kon maken was het feit dat er tijdens het ontbijt elke vijf minuten met veel geluid een trein voorbij reed. 

Om half negen begon de wandeling. We hebben een onzettend goed engels sprekende tourguide, wat echt onzettend leuk is. We kozen met onze groep voor de moeilijke weg. Er waren best wel veel groepen en er liepen ook hoop lokale mensen mee. Die hielpen een handje tijdens het naar beneden lopen. De weg was erg modderig en glad. Joachim en ik hadden al snel door dat het helpen  uiteraard niet voor niks was. Maar de vrouwen en de meisjes bleven maar steeds je had pakken als het even leek dat je uit balans was.... daarbij liepen we langs veel dorpjes waar kinderen spullen aan je probeerde te verkopen. Dit vonden wij best lastig om te zien. Er zijn echt nog veel kinderen die hier werken  (als het niet elk kind is). Wel vertelde de tourguide dat ze nu steeds meer naar school gaan en dat ze nu toevallig vakantie hebben, waardoor ze nu hun ouders een handje helpen. Wij twijfelen of dit wel echt zo is, omdat het verkopen zo op automatische piloot ging. 

Wel viel het op hoe gaat iedereen hier engels praat. Wat blijkt in Sa Pa zijn er intotaal 18 dorpjes die eigenlijk allemaal een andere taal spreken. Ze spreken dus geen vietnamees. Veel mensen zijn dus engels gaan leren om met elkaar en met de toeristen te kunnen communiceren. Naar zeggen leren de kinderen nu tegenwoordig ook vietnamees. 

Tijdens de wandeling hebben we echt prachtige uitzichten gezien! Het is zo bizar om te zien hoe ze allemaal lagen in de bergen hebben gecreëerd om daar hun rijst op te verbouwen. 

Tijdens de wandeling liepen we ook langs het huis van de tourguide. Hier hebben we wat van haar zelfgemaakte wierook met onderandere lokale kaneel gekocht. Het ruikt echt heerlijk en daarbij ook wel bijzonder dat we ze bij haar hebben kunnen kopen. 

Om half één kwamen we aan bij de homestay waar we ook gelijk zijn gaan lunchen. Een prima lunch maar niet bijzonder. Het Grootste gedeelte van de groep (waaronder een japanner uit Tokio waar we veel mee hadden gepraat) ging met de bus terug naar het begin punt om dan weer terug naar Hanoi te gaan. Wij bleven in de homestay, omdat wij een twee daagse tocht hebben. 

We zijn vervolgens heerlijk voor een paar uur gaan relaxen en we hebben een tijdje gepraat met een gast uit Singapore. Dit hadden we na alle drukte echt even nodig. Wel werd het uitrusten tussendoor verstoord door een van de kinderen van de eigenaar die besloot bij ons in bed te kruipen. Ze wilde maar niet weg 🤣

Vervolgens was er vanuit de homestay een korte activiteit geregeld, namelijk loempia's vouwen. Na onze kookcursus weten wij daar wel raad mee:). Vervolgens was het tijd om te gaan  eten. Eigenlijk was het eten weer hetzelfde als andere dagen. Daarbij bedachten Joachim en ik dat we echt al dagen lang met grote groepen eten. Echr super gezellig, maar soms ook wel vermoeiend. 

Na het eten zijn we nog lang na wezen tafelen en hebben we wederom weer veel nieuwe mensen leren kennen. Rond half elf was het mooi geweest en zijn ons schone bed in gegaan. 

P.s. Wat daarbij bizar is ondanks het smeren en dat de zon niet schijnt, zijn Joachim en ik beide verbrand.